
در یک دوره پساجنگ (پس از تخریب زیرساختها، اختلال در واردات و کمبود ارز)، کارخانههای تولید کاغذ در ایران باید استراتژیشان را از «وابستگی به واردات» به «تابآوری و خودکفایی نسبی» تغییر دهند. چند اقدام کلیدی:
بزرگترین آسیب صنعت کاغذ در بحرانها وابستگی به خمیر وارداتی است. بنابراین:
در دوره بازسازی کشور، تقاضا برای برخی انواع کاغذ مانند: کاغذ بستهبندی و کارتن (تست لاینر، فلوتینگ و لاینر) برای توزیع کالا، کاغذ بهداشتی (Tissue) و کاغذ آموزشی و تحریر برای مدارس و دولت بیشتر میشود، بنابراین بهتر است کارخانهها خطوط تولید را به سمت این محصولات هدایت کنند.
جنگ معمولا باعث فرسودگی یا تخریب تجهیزات میشود. اقدامات مهم ذیل را میتوان انجام داد:
کارخانههای کاغذ مصرفکننده بزرگ آب و انرژی هستند:
در شرایط محدودیت واردات راهکارهایی مانند، توسعه سیستم ملی جمعآوری کاغذ باطله، همکاری با شهرداریها و فروشگاههای بزرگ و ایجاد مراکز تفکیک و پرس ضایعات را میتوان در نظر گرفت.
در دوره بحران معمولا شرکتهای کوچک آسیبپذیرند:
کارخانهها باید برای تعرفه مناسب واردات کاغذ، تسهیلات ارزی برای قطعات حیاتی و حمایت از طرحهای جنگلکاری صنعتی (poplar plantation) مطالبهگری کنند.
در دوره پساجنگ، صنعت کاغذ ایران باید به سمت بازیافت بیشتر، مواد اولیه داخلی، تولید کاغذهای ضروری، و کاهش وابستگی خارجی حرکت کند. کارخانههایی که سریعتر به سمت کاغذ بستهبندی مبتنی بر ضایعات بروند معمولا موفقتر خواهند بود.
منبع: سایت صنایع سلولزی ایران